اهمیت سنجه های دمای بدن در موارد شدید گرما

با گرم شدن کره زمین، موج های گرما شدید به طور فزاینده ای شایع می شوند. احتمال ضربه های شدید گرما در موقعیت های شدید مانند ماراتن ها، آموزش های نظامی،و کار در فضای بازعلاوه بر این، سکته گرما همچنین می تواند در محیط های گرم و مرطوب داخلی به صورت آرام رخ دهد، به ویژه هنگامی که برای مدت طولانی در اتاق های ضعیف تهویه بدون تهویه مطبوع نشسته است.در چنین محیطی، افراد مسن مبتلا به بیماری های زمینه ای و نوزادان با تنظیم گرما ضعیف اغلب با خطر بیشتری برای سکته گرما روبرو هستند.

سکته گرما، که از نظر پزشکی به عنوان گرما خسته کننده شناخته می شود، شدیدترین نوع بیماری ناشی از گرما است. در مقایسه با سایر آسیب های ناشی از گرما، پیشرفت آن سریعتر است. سرگیجه، سرگیجه،ضعف، ناتوانی و هماهنگی ضعیف، خستگی، سردرد، دید تار، درد عضلانی، تهوع و استفراغ علائم هشدار دهنده شایع سکته گرما هستند.به علت اختلال عملکرد مغزی ناشی از آسیب گرمااگر ضربه گرما تشخیص داده نشود و به سرعت درمان نشود، ممکن است دچار سردرگمی شوند.مقدار زیادی از گرما که در بدن بیمار گیر کرده است نمی تواند آزاد شود.، که منجر به آسیب های برگشت ناپذیر و شدید به اندام های حیاتی مانند قلب، کلیه، کبد و مغز می شود، که منجر به نرخ مرگ و میر بسیار بالا می شود.

در نجات جان و جان، اندازه گیری دمای بدن بیمار یک شرط اولیه برای خنک سازی موثر است.به همین دلیل است که ترمومترهای پیشانی معمولی و سایر روش های اندازه گیری دما ناکافی هستند.اول اینکه، وقتی یک فرد از گرما رنج می برد، به دلیل کم آبی شدید و فشرده شدن رگ های خونی شدید، پوست بیمار اغلب سرد و مرطوب به نظر می رسد.اندازه گیری های گرفته شده با ترمومتر پیشانی یا گوش ممکن است نتایج کاملا طبیعی را نشان دهد.این پدیده " تب سطح پایین و تب داخلی بالا" به راحتی منجر به تشخیص اشتباه و تاخیر در زمان ارزشمند نجات می شود.در طول روند درمان اضطراری قبل از انتقال بیمار به بیمارستان برای سکته گرما، پرسنل پزشکی به سرعت اقدامات فیزیکی مانند بسته های یخ و خنک کننده تبخیر با فن استفاده می کنند. این اقدامات باعث می شود دمای پوست محیطی بیمار به شدت کاهش یابد،حتی زیر دمای طبیعی بدنبنابراین از نظر بالینی توصیه نمی شود که دمای بدن بیماران بستری شده با استفاده از اندازه گیری های دمای سطح (مانند اندازه گیری های کانال گوش، دهان،غشای سمفانی، آکسیلا و منطقه زمانی) زیرا این روش ها نمی توانند بار گرمای واقعی را در بدن به طور دقیق نشان دهند و به شدت گمراه کننده هستند.

برای رسیدگی به این چالش بالینی، راه حل به طور کلی پذیرفته شده جامعه پزشکی استفاده از سُند های درجه حرارت تخصصی است که به عمق بدن وارد می شوند تا دمای هسته را به صورت تهاجمی کنترل کنند.در ميان قسمت هاي مختلف بدن، دمای غذاخوری بهترین نشان دهنده دمای خون قلب و مغز است و به سرعت به تغییرات شدید دمای بدن پاسخ می دهد، و این یک روش ایده آل برای اندازه گیری دمای هسته است.با این حالاندازه گیری دمای غذاخوری پیچیده است و نیاز به تجهیزات بسیار تخصصی و عملکرد ماهر دارد. در مقابل، سنج های دمای مقعد کمتر تهاجمی هستند، اندازه گیری آنها آسان تر است.و یک انعکاس خوب از دمای اندام های شکمی حیاتی را فراهم می کندبرای به دست آوردن دقیق ترین و نزدیک ترین به درجه حرارت استاندارد، یک سنج درجه حرارت تخصصی باید به عمق 15 سانتی متر در مقعد وارد شود.سنجه درجه حرارت با عملکرد بالا تداخل از اقدامات خنک کننده خارجی مانند بسته های یخ و فن ها را بر روی پوست کاهش می دهد، انتقال داده های دقیق (تا 40 درجه سانتیگراد) به سیستم اصلی نظارت.

ضربه ی شدید گرما پس از شروع به سرعت پیشرفت می کند و اغلب با آسیب عملکردی به اندام های متعدد همراه است.بیمار باید دمای بدن خود را به طور مداوم با استفاده از یک سنجه دمای داخلی کنترل کند.، یا حداقل هر 10 دقیقه یکبار داده ها را از سُند بخوانید و ضبط کنید تا دمای بدن به طور ایمن به زیر 38.5 درجه سانتیگراد برسد.این نظارت پویا مداوم نه تنها از تشدید مداوم آسیب های حرارتی ناشی از خنک سازی ناکافی جلوگیری می کند بلکه همچنین از هیپوترم یا آریتمی مرگبار ناشی از خنک سازی بیش از حد جلوگیری می کند..

خطر سکته گرما نباید دست کم گرفته شود، به خصوص برای سالمندان مبتلا به بیماری های اساسی، نوزادان، کودکان کوچک، افراد ضعیف یا بستری و جمعیت های ویژه با هیپوئیدروز.بیماری های شدید پوستدر تابستان، زمانی که دمای هوا بیش از ۳۰ درجه سانتیگراد است، به طور فعال از تهویه مطبوع برای کاهش دمای داخلی استفاده کنید و از اقامت طولانی مدت در اتاق های کوچک اجتناب کنید.فضاهای محصور اولین خط دفاعی در برابر گرما هستنددر درمان بدبختانه پزشکی ضربه شدید گرما، ردیابی مداوم دمای بدن با استفاده از سنج های دمای با دقت بالا یک اقدام حیاتی برای حفظ زندگی است.