در طول روش های جراحی، حفظ علائم حیاتی پایدار یکی از اهداف اصلی مدیریت بیهوشی است. دمای بدن، پارامتر فیزیولوژیکی اساسی اما از نظر بالینی ارزشمند است.به طور مستقیم بر تعادل چندین سیستم فیزیولوژیکی تاثیر می گذارد، از جمله متابولیسم، گردش خون و انعقاد خون. هیپوترمی در عمل می تواند زمان بهبود پس از عمل را طولانی کند و خطر عوارض مانند عفونت، خونریزی،و نارسایی ضربان قلببنابراین، نظارت مداوم و دقیق بر دمای بدن برای اطلاع رسانی به مدیریت بیهوشی به یک اقدام ایمنی ضروری در اتاق های عملیاتی مدرن تبدیل شده است.سنجه های دمایی دستگاه های کلیدی در این فرآیند هستند.

سُند های دمایی امکان نظارت در زمان واقعی بر دمای بدن را فراهم می کنند که از نظر بالینی در جراحی های طولانی مدت یا جراحی هایی که شامل حفره های باز بدن می شوند، اهمیت ویژه ای دارد.در مقایسه با اندازه گیری های متناوب سنتی، سنجه های دمایی از ترمیستورها برای تبدیل سریع تغییرات دمایی به سیگنال های الکتریکی استفاده می کنند که به سیستم نظارت منتقل می شوند و نظارت مداوم بر منحنی را امکان پذیر می کنند.این فوراً تشخیص وضعیت فعلی بیمار توسط متخصصین بیهوشی را تسهیل می کند و اجازه می دهد تا خطرات احتمالی ناشی از تغییرات غیرطبیعی در درجه حرارت را به موقع تشخیص دهدبه عنوان مثال، در طول عمل جراحی، استفاده از آبیاری سرد، داروهای بیهوشی که باعث سرکوب مرکز تنظیم گرما می شود، یا زمانی که یک منطقه بزرگ در معرض وجود دارد،بیمار ممکن است کاهش مداوم در دمای بدن را تجربه کند.با تجزیه و تحلیل روند دما ارائه شده توسط سُند دما، تیم بیهوشی می تواند به سرعت اقدامات گرم کردن را اجرا کند،مانند استفاده از پتو های گرم یا تزریق مایعات وریدی گرم، به طور موثر از عواقب منفی هیپوترمیا جلوگیری می کند.

در مورد انتخاب سنجه های دمایی، به طور کلی برای نظارت در داخل عمل، سنجه های غذاخوری یا رکتال ترجیح می شوند.ارائه داده های نماینده ترسُند های غذاخوری معمولاً در بیماران مبتلا به بی حسی انتیوباسیون استفاده می شوند، زیرا می توانند به طور پایدار در غذاخوری قفسه سینه ثابت شوند و تداخل اندازه گیری را کاهش دهند.در حالی که سُند های رکتال برای بیمارانی که نمی توانند به صورت لوله کشی استفاده شوند مناسب هستند.، مانند کسانی که تحت بی حسی محلی یا بی حسی اطفال هستند. در مقابل،به دلیل حساسیت آنها به نوسانات دمای محیط، سنج های دمای پوست به طور کلی اولین انتخاب برای نظارت بر دمای بدن در طول جراحی نیستند.

محیط منحصر به فرد در داخل عمل همچنین خواسته های بیشتری از عملکرد سنج های دمایی دارد.پروب ها باید قابلیت پاسخ سریع داشته باشند تا در مرحله اولیه تغییرات در دمای بیمار بازخورد دقیق ارائه دهندهمچنین باید عملکرد ضد تداخل خوبی داشته باشند تا از نوسانات سیگنال ناشی از واحدهای الکترو جراحی، تجهیزات فرکانس بالا یا تغییرات در موقعیت بیمار جلوگیری شود.طراحی ساختاری سُند باید آسان بودن عملیات درون جراحی و راحتی بیمار را در نظر بگیرد.کابل های انعطاف پذیر، سرهای دقیق و فشرده حسگر دما و سازگاری عالی رابط با مانیتورها برای اطمینان از کیفیت داده های درون جراحی بسیار مهم هستند.

از دیدگاه مدیریت بیهوشی، استفاده از سنج های دمایی نه تنها در نظارت در داخل عمل بلکه در طول آماده سازی قبل از عمل و مشاهده پس از عمل نیز منعکس می شود.برای مثال، سُندها می توانند قبل از شروع بی حسی تنظیم شوند تا تداخل در وسط عمل را کاهش دهند.نگه داشتن اتصال سُند زمانی که بیمار پس از عمل جراحی به اتاق بهبود منتقل می شود، به نظارت بر بهبود پس از عمل کمک می کند واین فرآیند نظارت مداوم یکپارچه پشتیبانی قابل اعتماد برای بیمارستان ها برای بهبود مدیریت دور جراحی فراهم می کند.

با افزایش آگاهی از کنترل عفونت ها، میزان استفاده از سنج های درجه حرارت یکبار مصرف در بخش های بیهوشی هر ساله در حال افزایش است.ویژگی های آنها که نیازی به تمیز کردن ندارند، سهولت استفاده و کاهش خطر عفونت متقابل آنها را به ویژه برای محیط های جراحی با گردش و خطر بالا مناسب می کند.برای موسسات مجهز به سیستم های جامع تمیز کردن و ضد عفونی کردن، سونوگ های قابل استفاده مجدد نیز می توانند تعادل بین عملکرد و هزینه را به دست آورند.

در نتیجه، سنجه های دمایی فقط ابزار نظارت در مدیریت بیهوشی در داخل عمل نیستند بلکه اجزای اساسی برای اطمینان از ایمنی بیمار، بهینه سازی پروتکل های بیهوشی،و کاهش عوارض بعد از عملاز طریق انتخاب مناسب، استفاده استاندارد و مدیریت جامع، سنجه های دمای بدن همچنان نقش غیرقابل جایگزینی در اتاق های عمل مدرن خواهند داشت.کمک به بهبود مستمر کیفیت پزشکی و مراقبت از بیماران.